Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Δεν θα ισχυριστώ ότι οι πρόσφατες εκλογές στη Ρωσία ήταν οι πιο αδιάβλητες του κόσμου. Ούτε όμως ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν χρειαζόταν κάποια καραμπινάτη νοθεία για την θριαμβευτική επανεκλογή του.

Ο τύπος αυτός συνδυάζει μερικά σπάνια χαρίσματα: Ισχυρή ηγετική στόφα, αποφασιστικότητα, κύρος, περηφάνια και ….ψαρωτικό στυλ. Πατάει στα πόδια του καλά και το δείχνει.

Επιπλέον φαίνεται να έχει καλή οργανωτική αντίληψη, αν κρίνει κανείς ότι παρέλαβε ένα χάος και μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να κάνει την πατρίδα του να σταθεί στα πόδια της. Η Ρωσία ξαναβρήκε την ιστορική της αίγλη στο μέγεθος και την διεθνή επιρροή που της αναλογεί.

Επομένως γιατί να μην τον προτιμούν οι Ρώσοι; Επειδή η μέθοδος διακυβέρνησης του, διακρίνεται και από ορισμένα αυταρχικά χαρακτηριστικά; Φοβούμαι ότι αυτό είναι γνώρισμα μεγάλων ηγετών, ακόμη και σε σύγχρονες δημοκρατίες όταν καλούνται να επιβάλουν συνθήκες τάξης υπό αντίξοες συνθήκες ή να συμμαζέψουν εξαιρετικά…ξεχειλωμένες καταστάσεις.

Και για αυτήν ακριβώς την αδιαμφισβήτητη ικανότητα του ο Βλαδίμηρος Πούτιν σαρώνει σε δημοφιλία και στην Ελλάδα. Όχι επειδή είναι καλός φίλος μας, αλλά επειδή «έναν τέτοιο ηγέτη θα θέλαμε να είχαμε».

Το γιατί δεν είναι καλός φίλος μας σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Οι δύο λαοί είναι αναμφισβήτητα κοντά. Και λόγω κοινού θρησκευτικού δόγματος και λόγω παραδοσιακών δεσμών φιλίας.

Σαφώς και δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι θα ρθει ο Μόσχοβος και το «ξανθό γένος» να πολεμήσει για να διώξει τον Τούρκο και να μας στείλει …στη Κόκκινη Μηλιά.

Ακόμη και σε συνθήκες του παρελθόντος όπου η Τσαρική Ρωσία ήταν σε θέση να μας βοηθήσει ουσιαστικά, δεν το έκανε πάντα. Η τουλάχιστον δεν το έκανε…ολόψυχα. Ορισμένες φορές μάλιστα το απέφυγε. Πούλησε την Ελλάδα για λόγους δικού της γεωστρατηγικού συμφέροντος.

Κακά τα ψέματα η σημερινή επίσημη Ρωσία είναι πολύ πιο κοντά στην Τουρκία απ΄ότι στην Ελλάδα και αυτό οφείλεται σε μία σειρά λόγων που σχετίζονται ασφαλώς και με την ατολμία ή την εθελοδουλία, αν θέλετε, των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων.

Η υπαγωγή στο μνημόνιο ευνούχισε πλήρως την ικανότητα προσαρμογής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε μία πολυπολική κατεύθυνση που θα επέτρεπε την καλύτερη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων. Στην θεωρία κλείναμε το μάτι στη Μόσχα και στην πράξη κλείναμε την πόρτα σε οποιαδήποτε ρωσική επένδυση ή επιρροή.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα