Εδώ που τα λέμε, η κατάσταση στον πλανήτη τον τελευταίο καιρό μυρίζει μπαρούτι. Με τις εντάσεις να χτυπάνε κόκκινο σε μέρη όπως η Μέση Ανατολή, αλλά και τα όσα γίνονται αλλού, το σενάριο ενός πυρηνικού πολέμου έχει ξαναμπεί —δυστυχώς— στις συζητήσεις των ειδικών. Τι θα γίνει όμως αν τα πράγματα ξεφύγουν και πατηθεί το ρημάδι το κουμπί; Μια νέα έρευνα μας δείχνει τον εφιάλτη, αλλά και τις δύο μοναδικές χώρες που έχουν ελπίδες να την παλέψουν.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ίδιες οι εκρήξεις – αν και προφανώς εκεί χάνεται το παιχνίδι για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Το χειρότερο έρχεται αμέσως μετά. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν δημοσιευτεί στο έγκριτο περιοδικό Nature, ακόμα και ένας “περιορισμένος” πυρηνικός πόλεμος θα έστελνε τόση καπνιά και στάχτη στην ατμόσφαιρα, που θα έκρυβε τον ήλιο για χρόνια.
Η θερμοκρασία της Γης θα έκανε ελεύθερη πτώση, οι καλλιέργειες θα καταστρέφονταν εντελώς και ο πλανήτης θα βίωνε μια πρωτοφανή, παγκόσμια πείνα. Όπως εξηγεί η ερευνήτρια-δημοσιογράφος Annie Jacobsen στο βιβλίο της «Nuclear War: A Scenario», αν καταρρεύσει η γεωργία, απλά πεθαίνουμε. Τεράστιες γεωργικές περιοχές του πλανήτη (όπως η Ουκρανία ή η Αϊόβα των ΗΠΑ) θα καλύπτονταν από χιόνι για μια ολόκληρη δεκαετία.
Οι 2 “τυχεροί” του πλανήτη
Αν αναρωτιέσαι πού πρέπει να βγάλεις εισιτήριο χωρίς επιστροφή, η Jacobsen και τα επιστημονικά μοντέλα δείχνουν ξεκάθαρα το Νότιο Ημισφαίριο. Συγκεκριμένα, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Γιατί αυτές; Πολύ απλά, επειδή είναι απομονωμένες από τις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη και η γεωγραφία τους τις ευνοεί. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι δύο αυτές χώρες θα επηρεάζονταν λιγότερο από τις ακραίες κλιματικές αλλαγές του πυρηνικού χειμώνα. Με λίγα λόγια, θα ήταν μάλλον τα μοναδικά μέρη στον κόσμο όπου το χώμα θα μπορούσε ακόμα να βγάλει λίγο φαγητό για να ζήσει ο κόσμος.
Μην φτιάχνεις βαλίτσες ακόμα…
Μη νομίζεις όμως ότι εκεί θα έκαναν ζωή χαρισάμενη. Η επιβίωση, ακόμα και στη Νέα Ζηλανδία, δεν θα ήταν βόλτα στο πάρκο. Τα σημερινά πυρηνικά όπλα υπολογίζεται ότι είναι μέχρι και 50 φορές πιο ισχυρά από αυτά που έπεσαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Το στρώμα του όζοντος θα διαλυόταν εντελώς. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι κανείς δεν θα μπορούσε να σταθεί έξω στον ήλιο χωρίς να καεί ζωντανός. Η Jacobsen προειδοποιεί ότι ο περισσότερος κόσμος θα αναγκαζόταν να ζει μονίμως σε υπόγεια, παντού στον πλανήτη.
Παράλληλα, όπως ξεκαθαρίζει ο John Erath (αναλυτής από το Κέντρο Ελέγχου Όπλων και Μη Διάδοσης), «πουθενά δεν είναι πραγματικά ασφαλή». Το ραδιενεργό νέφος, το μολυσμένο νερό και η ακτινοβολία σε βάθος χρόνου δεν κάνουν διακρίσεις στα σύνορα.
Υπάρχει σωτηρία;
Ναι, και είναι στο χέρι μας. Η βασική διαφορά ενός πυρηνικού πολέμου με έναν αστεροειδή που πέφτει στη Γη (όπως αυτός που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους), είναι ότι την πυρηνική καταστροφή μπορούμε να την προλάβουμε. Η διπλωματία, η μείωση των όπλων και η ειρηνική επίλυση των διαφορών είναι το μόνο πραγματικό «καταφύγιο» που έχουμε, πριν είναι πολύ αργά.
