«Ο γιατρός μου είπε: Ετεοκλή αναγκαστήκαμε να ακρωτηριάσουμε το πόδι σου»

Από την πρώτη μέρα που ξύπνησα από την καταστολή, οι γιατροί με ενημέρωσαν αμέσως για τον ακρωτηριασμό του ποδιού. Μου είπαν ότι το σώμα μου έχει υποστεί κάποιες βλάβες κι ότι αναγκάστηκαν να μου ακρωτηριάσουν το πόδι γιατί η σφαίρα όπως μπήκε από την κοιλιακή χώρα, μου τρύπησε τη λαγόνιο αρτηρία οπότε έχασα πολύ αίμα. Δεν πήγαινε αίμα στα κάτω άκρα, έπαθα θρόμβωση, σηψαιμία κι έτσι αναγκάστηκαν να μου κόψουν το πόδι.Όταν το ακούς αυτό σοκάρεσαι. Έκανα πάνω από δέκα σοβαρά χειρουργεία .

Δεν πίστεψα ποτέ ότι δεν θα μπορέσω να κάνω κάτι. Τα είδα όλα σαν μια τεράστια πρόκληση. Έμεινα συνολικά ένα χρόνο μέσα στο νοσοκομείο. Δεν είπα ποτέ:»γιατί σε εμένα Θεέ μου». Όλα είναι για όλους. Αν όχι σε εμένα, τότε σε ποιον;»

«Ο δράστης μέχρι σήμερα δεν μου έχει ζητήσει ούτε μια συγγνώμη»

Ο άνθρωπος αυτός που θέλησε να μου αφαιρέσει τη ζωή και είναι υπεύθυνος για τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου, δεν ήρθε ποτέ να μου ζητήσει συγγνώμη. Μου κατέστρεψε τη ζωή εκείνη την περίοδο αλλά δεν μπαίνω στη διαδικασία να εκδικηθώ και να έχω αρνητικά συναισθήματα γιατί πιστεύω ότι αυτό θα φθείρει εμένα και μόνο εμένα.

Στην πορεία, όταν βγήκα από το νοσοκομείο είχα πάρει πολλά κιλά και μάλιστα έφτασα να ζυγίζω 145 κιλά. Δεν μπορούσα να μπω στη βάρκα μετά το ατύχημα αλλά όλη αυτή η περιπέτεια με πείσμωσε πολύ. Με βοήθησε πάρα πολύ το διάβασμα όταν ξύπνησα από την καταστολή. Ήξερα ότι αν δεν δυναμώσω πνευματικά και σωματικά δεν θα καταφέρω τίποτα. Η πίστη μου στο Θεό με βοήθησε πάρα πολύ. Αν θες να δεις ένα θαύμα, γίνε εσύ το θαύμα.

Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 8 ετών. Η μητέρα μου κι ο αδερφός μου είναι το στήριγμα της ζωής μου.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα